Een Travellerspoint blog

Over wegenvignetten, Gasoil 95, file en sleutels...

Dag 15 ~ Firenze – Baardegem

semi-overcast 15 °C

Omdat we onze terugreis tijdig wilden aanvatten en we het niet meer gewend zijn vroeg op te staan, kropen we zondagavond goed op tijd “onder de wol” (nou ja...). Dat loonde, want maandagmorgen stonden we fris en monter op tijd aan het ontbijt. Marco ging ’s morgens zoals afgesproken ons vehikel ophalen in de parking en dus konden we na wat pas-, duw- en trekwerk de koffers netjes tussen de dozen wijn krijgen. Omdat onze TomTom nog wat slaap uit zijn oogjes moest wrijven, misten we meteen de juiste afslag en belandden zo weer middenin het stadcentrum van Firenze. Valse start, maar dat zouden we onderweg wel ruimschoots inhalen. Zoals eerder al gemeld besloten we de kortere route over Zwitserland en het grensgebied tussen Duitsland en Frankrijk te rijden richting Belgenland. Tweeling Tom meldde: afstand 1320 kilometer, verwachte uur van aankomst: 21u30. En amper péage te betalen, had iedereen ons gezegd... Dàt plan beviel ons best!
Ik had uitgerekend dat we met de beschikbare brandstof nog vlotjes Zwitserland konden bereiken en dan zou één tankbeurt (ruim 900 km) volstaan om de thuisbasis te bereiken. De altijd moeilijke passage langs de Gothard-tunnel hadden we ingecalculeerd. De reis verliep opperbest, heel wat vrolijke deuntjes kwamen uit de I-pod gerold.
Rond 13u kwamen we aan bij de Zwitserse grenspost en daar wachtte een eerste (en niet de laatste) nare verrassing. Alle wagens moesten langs een controle, waar een vijftal mannen in uniform (agenten? bewakers? ... ?) hun plicht nauwgezet vervulden. De meeste voertuigen werden doorverwezen naar een open doorgang en konden ongehinderd hun weg vervolgen. Af en toe werd er eentje naar een andere passage gestuurd en u kan het wellicht al raden... Wij werden er uitgepikt en moesten ons naar een agente begeven, die 50meter verderop druk stond te gesticuleren. “Gutte Mittag, 40 euro bitte!!”, wees zij naar een wegenvignet waarop ik “2011” zag staan... Omdat we ons wat onheus behandeld voelden (vele wagens mochten gewoon doorrijden!), opperden we nog dat we gewoon maar één keer een stukje door Zwitserland moesten, maar daar had het corpulente Zwitsertje geen oren naar. “Hiermee kan u ongestoord tot januari gebruik maken van ons Zwitsers wegennet en eigenlijk is het iets minder dan 40euro, dus ik zal u het verschil teruggeven in Zwitserse franken...” Veel tegenspraak duldde Madam Flick duidelijk niet.
Later kregen we in de gaten dat Italiaanse en Zwitserse nummerplaten ongemoeid werden gelaten en dat heel wat andere Duitse, Nederlandse en Franse wagens al zulk vignet op de voorruit hadden hangen...
Wij dus weer wat armer op weg richting tankstation en helaas zou het niet bij die 40euro blijven...
Een 20-tal kilometer verderop stuurde ik onze Nissan tussen 4 pompen in en we maakten ons al wat druk over de duurte van de brandstofprijzen hier... 1,88... 1,93 ... 1,99 wezen de grote borden aan. Op dat moment hadden we nog niet door dat het hier om Zwitserse franken ging, maar bon... duur blijft duur! Enigszins tegen mijn zin en zonder veel nadenken haalde ik de pomp van 1,88 van de haak en gooide mijn tank halfvol. Halfvol omdat ik hoopte dat de prijs straks in Duitsland misschien wat lager zou zijn.
Op weg naar de kassa foeterde ik nog dat 1,88euro écht wel schandalig veel geld is voor een liter diesel... Waarop Val opperde: “1,88...?? 1,99 zal je bedoelen... De diesel staat hier aan 1,99 !!!”
Ik voelde me plots overal bleek wegtrekken...
Ik wist wel héél zeker dat ik brandstof van 1,88 getankt had, maar wist plots niet meer zo zeker of dat wel voor de diesel was...
“Dit is NIET goed...”, besefte ik meteen, al probeerde ik de realiteit nog wat rooskleuriger te zien. Nog es de pomp gecheckt waar ik getankt had en jazeker... ‘Gasoil 95’ zag ik er nu ook ophangen... Ik had mij gewoon gefocust op de prijs (bij ons is diesel het goedkoopst, in Zwitserland het duurst – omwille van het vervuilend karakter wellicht...) en verder niet naar de soort gekeken... Dit is mij – écht waar – in heel mijn carrière nog nooit overkomen, maar uitgerekend hier in Zwitserland dus wél !
Bij mijn Nissan-garage Duyck vang ik bot (net vanaf die dag in verlof, hoor ik op het antwoordapparaat), de algemene Nissan-assistance blijkt onbereikbaar (wel 10 keer geprobeerd), een plaatselijke Shell-werknemer raadt ons aan de tank helemaal te vullen met diesel, zodat alles wat vermengd wordt.
Toch nog maar es naar België bellen, waar Tom en Fons De Bilde ons dit laatste absoluut afraden. Al die benzine moet er gewoon uit en best is ook meteen de roetfilter te laten vervangen!
Gemakkelijker gezegd dan gedaan, daar in Zwitserland, waar 1 augustus ook nog eens de nationale feestdag blijkt...
Van rijden is (gelukkig maar, zal achteraf blijken) helemaal geen sprake meer. Het systeem wordt meteen beveiligd, zodat de motor geen schade kan oplopen. Onze enige optie blijkt een oranje oproeppaal op de parking, waarmee we de Zwtiserse post van ‘Europe Assistance’ kunnen bereiken. Goed drie kwartier later zien we de hulpwagen aankomen en de pechverhelper van dienst maakt ons meteen duidelijk dat de situatie ernstig doch niet hopeloos is... Het kan ons alleen behoorlijk wat geld kosten, waarschuwt de man. En we moeten vooral hopen dat we op deze feestdag een garage open vinden... De man sleept ons een paar honderd meter verder een flink bergje op (een hele onderneming!) en daar hebben we tweemaal op rij geluk! De garagist maakt net nu van deze vrije dag gebruik om de wagen van zijn vrouw een onderhoud te geven en wil ons wel uit de nood helpen. De pechverhelper van zijn kant legt ons uit dat hij ons ‘geval’ niet zal aangeven omdat hij toch in de buurt was en omdat hij eigenlijk geen herstelling heeft moeten uitvoeren... Volgens mij heeft die brave Zwitser het met de garagist op een akkoordje gegooid om achteraf bij hem even langs zijn zwarte kas te mogen passeren, maar dat zal mij worst wezen... Als we hier maar snel geholpen worden, zonder dat onze Qashqai hier verder averij van oploopt, ben ik al dik tevreden... Het zou overigens niet meevallen om de kosten van deze interventie via een verzekering of assistance in België terugbetaald te krijgen als je domweg de verkeerde brandstof getankt hebt, denk ik...
Uiteindelijk is de garagist een uurtje in de weer om onze tank en alle leidingen helemaal benzinevrij te krijgen, wij zijn intussen een kruikje diesel gaan tanken en na wat ‘hartmassage’ aan de motor krijgt hij onze Nissan opnieuw aan de praat. Het blijkt overigens een vriendelijke en sportieve man, die vorig jaar nog de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen meereed en ons daarvan fier enkele foto’s (op de Muur, de Kemmelberg en in Meerbeke) op zijn PC-scherm toonde. Eén van zijn dichtste buren blijkt overigens Oscar Freire, die daar een appartement heeft en er geregeld in de bergen komt trainen.
De interventie kost ons uiteindelijk 250 Zwitserse franken (150 voor de garagist en 100 voor de pechverhelper, gok ik), wat al bij al nog meevalt... Als er echt schade aan de motor was geweest, zou het een ander prijskaartje geweest zijn, vrees ik... Een uur of vier later dan gepland kunnen we onze weg richting België verderzetten, IN onze Qashqai ! Iets waar ik eerlijk gezegd rond 14uur helemaal niet meer op rekende.
We rijden dus weer, al is het niet voor lang... Neen, geen motorpech of zo, maar die verfoeilijke Gothard-tunnel dus. Kilometerslang in de file en als je het begrip “stapvoets” es aan den lijve wil ondervinden, dan is dat daar thé place to be! Waarom die Zwitsers er geen oplossing voor vinden, weet ik niet, maar al dat verkeer moet dus op een bepaald moment over één rijstrook die lange tunnel in. En dat wordt daar dan ook nog es geregeld door een aantal verkeerslichten. Ze zijn aan een tweede tunnel bezig, maar in welk jaar die operationeel wordt, weet ik niet... Enfin, we hebben er een uur of 3 extra gestaan!
Vermits we dan nog dik 750kilometer voor de boeg hebben, is het duidelijk dat we pas in het holst van de nacht de thuishaven zullen bereiken. We wisselen mekaar om de 2 uur af en proberen tussendoor wat te onspannen of zelfs te slapen, wat aardig lukt. Het wordt uiteindelijk een uur of 4 wanneer we de Rampelberg in Baardegem opdraaien.
Die straatnaam deed vandaag zijn naam weer alle eer aan en ons avontuur was nog niet helemaal voorbij, zo bleek...
Toen Val in de postbus op zoek ging naar onze huissleutels (vier verschillende teams hadden tijdens onze afwezigheid voor poes Petoet gezorgd), ving zij daar bot... “Hoe kan dat nu...? Die gingen daar toch insteken...?”, hoorde ik redelijk wat wanhoop in haar vermoeide stem... Niét dus en daar stonden we dus... Al 19uur onderweg en dan niet binnen kunnen in je appartement... Gelukkig stond de GSM van la mamma nog aan (wat op dat uur geen evidentie is) en dus volgde er nog een extra ritje heen en terug naar Londerzeel.
Om 04u59 knipte ik het nachtlampje uit en ik heb niet meer gezien dat de wekkerradio op 05u00 sprong...

I.

Geplaatst door Ignace49 7:30 Gearchiveerd in België Reacties (0)

Secret places in the Palazzo Vecchio...

DAG 14 – FIRENZE (DEEL 2)

sunny 33 °C

Aangezien ik sinds gisteren verging van de jeukende muggenbulten was het deze nacht mijn beurt om niet zo goed te slapen. En wellicht speelde mijn te kleine blaas ook een rol... Niet dat we nu gaan klagen, nu we eindelijk warm weer hebben, hier in Firenze, maar het verschil met de vorige dagen is wellicht iets te groot voor ons. Puffen, zweten, drukkende warmte, volop drinken en ijsjes eten om toch iets van verfrissing te vinden... En ja, dan mag je dat ’s nachts waarschijnlijk bekopen met een aantal toiletbezoeken!
Vandaag stond er een rondleiding met gids door het Palazzo Vecchio op het programma. We waren op tijd opgestaan om te ontbijten en nog wat praktische zaken te regelen met de vervangster van Federica, maar toch slaagden we er weer in om maar nipt op tijd aan de Infobalie ter plekke te arriveren. Nadat onze vrouwelijke gids haar namenlijstje had afgepunt, vertrokken we op een ontdekkingstocht doorheen het oude paleis, genaamd ‘The Secret Places-tour’. In duidelijk en verstaanbaar Engels schetste ze ons de geschiedenis van het paleis en zijn vroegere inwoners, en zijn huidige functie. Met af en toe een grapje en open vragen naar haar toehoorders toe, maakte ze er een interactieve en leuke onderneming van. Door haar verhalen zag je de mensen van vroeger tot leven komen. En toen ze aan het laatste gedeelte begon over ‘scandals and romances’ hing iedereen aan haar lippen.
Buiten maakten we nog even een foto van de derde steen van links en van onderaan te tellen, aan de ingang. In die steen werd namelijk een half gezicht uitgehouwen door een man. Elke dag, na zijn werk, kwam hij op zijn route langs het paleis dezelfde man tegen. Die sprak hem elke dag aan en dus ging hij met zijn rug tegen de muur staan en beitelde zo tijdens het gesprek telkens een stukje van het gezicht van de andere man uit de steen. Dit verhaal wist Federica ons te vertellen... (Na wat opzoekwerk op internet bleek het verhaal enigszins anders ineen te steken: http://ciaotutti.nl/tag/piazza-della-signoria/ --> scroll naar de post van 11 mei, er staat ook een foto bij)
Na een snelle hap in het centrum van de stad begaven we ons naar Oltr’arno, het gedeelte aan de andere kant van de rivier Arno. Deze keer zagen we bij het oversteken van de brug geen bever of reiger eronder zitten, zoals gisteren. Aan de overkant vonden we weer een leuke Gelateria. Na het ijsje trokken we dieper het andere gedeelte in, maar besloten na een tijd toch om terug te keren, want de sfeer hier was heel anders dan we gewend waren. Grimmiger, armer, donkerder... Waarom weten we nog steeds niet, maar het lijkt wel of wij (net als slecht weer) ook de bedelaars aantrekken. We hadden ons nog geen 5 seconden neergezet op een bank in de schaduw in een parkje, of de man naast ons vroeg ons of we geen geld hadden voor hem en zijn vriend. ‘Sir, we need 2,50 euro for a piece of pizza, before we go to work. You can help us with that!’ Eum?! Na ons ontkennend antwoord, liep hij naar de volgende en de volgende en… wat bleek? Een weke ziel bood een sigaret aan en dit was blijkbaar ook al voldoende om hun honger te stillen! En dit gebeurde allemaal onder de ogen van 3 politiemensen, op nog geen 5 meter afstand! Ongelooflijk!
We vonden dit toch wel iets te gortig worden, dus maakten we direct rechtsomkeer over een andere brug, tot we weer in het ons ondertussen bekende gedeelte van Firenze zaten...

V.

Geplaatst door valerie26 11:04 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

Dood aan de tijgermuggen!

DAG 13 – FIRENZE (DEEL 1)

sunny 30 °C

Na een heerlijke nachtrust in een hemelsbreed bed (om er elkaar in terug te vinden, heb je net als in deze megastad een plattegrond nodig!) wagen we ons aan een echt Firenzisch ontbijt, geserveerd in één van de grote kamers met originele muurbekleding en schilderijen, die de B&B huisvest. Die B&B, Il Marzocco, bevindt zich overigens op de eerste verdieping van een groot herenhuis.
We checken nog even bij Federica of ons ticket om morgen (zondag) de ‘guided-tour’ in het Palazzo Vecchio mee te volgen, gereserveerd is, en ze belooft ons om dit onmiddellijk in orde te brengen. Hierna vertrekken we, met de plattegrond (vol aanwijzigingen en krabbels van Federica) in de hand, richting hartje Firenze. Eindelijk zijn ook de weergoden ons wat gunstiger gestemd, want vandaag was het bakken en braden in de binnenstad!
Gisterenavond waren we net te laat, maar vandaag konden we de sfeer van de marktkraampjes rond de overdekte markt in Mercato Centrale diep opsnuiven. Een gewemel van jewelste! Al de nabije straten stonden vol met standjes die allemaal hetzelfde leken te verkopen: Venetiaanse maskers, lederen riemen en jassen, handtassen, schoenen, sjaaltjes, juweeltjes, ... Ik geloof dat we zo wel zeker 100 kraampjes gepasseerd zijn! En die verkopers ervan zijn niet vies van een beetje ‘agressief’ verkopen... (Ook de vele bedelaars en Roma-zigeuners die in de stad rondlopen, kunnen een staaltje vasthoudendheid laten zien!)
In de Mercato Centrale zelf zie je dan nog eens hetzelfde scenario, alleen verkopen ze hier vooral vlees, vis, kaas, kruiden, bloemen, drank, ...
Onze ontdekkingstocht zette zich voort richting verschillende basilieken, kathedralen en piazza’s. Onderweg vonden we nog enkele souveniertjes, een fles van de bekende limoncello én een paar mooie wijnglazen!
Ondertussen begonnen er bij mijzelf een aantal plekjes verschrikkelijk te jeuken! En ja hoor, ik die dacht gespaard te blijven van die rotmuggen hier, ontdekte gedurende de dag een 20-tal (!) grote, jeukende muggenbeten! Aaaarrccchhh!!! De tijgermug, zo noemen ze dat beest hier, een grote zwarte mug met een witte streep op zijn rug. En het ergste van alles is dat je die beesten niet hoort en niet voelt!
Na een salade voor mij (waar er echt wel meer sla dan iets anders in zat, ik moest de stukjes meloen, appel en radijs met een vergrootglas gaan zoeken tussen al die rucola) en een bord gefrituurde groente voor Ignace, haalden we ons nog een lekker ijsje bij een aanbevolen plaatselijke Gelateria. Al likkend liepen we naar het noorden van de stad, waar we op het San Marco-plein ons ijsje verder opaten. Daar zag ik nog een kant van Ignace die ik niet kende: duivenvoeder! :-) We gunden onszelf ook even wat rust op Piazza Della Annunziata, waar we gezellig de Belgische krant van gisteren lazen.
Rond 6 uur ongeveer strekten we de benen weer en ging het richting Piazza Santa Croce, waar de buurt wat verkenden. Aan de Ponte Alle Grazie hingen we over de rand om de hoogte in te schatten en wat zagen we daar? Meneer de Bever! Zich aan het wassen in het late zonnetje...
Aangezien Trattoria Anita in de Via Vinegia ons door zowel Jan en Filip van de vorige B&B als door Federica van de huidige B&B was aangeraden, nuttigenden we daar ons voorlaatste avondmaal. Ongelooflijk lekker en een zeer goede tip! Gracie!

V.

Geplaatst door valerie26 1:36 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

Schandalige parkeerpraktijken in Firenze!

DAG 12 – ORO – FIRENZE

sunny 25 °C

Het werd een veel te korte nacht (8 uren slapen went snel...), die ook nog eens vol rare dromen zat. Waren het de pepertjes, het dessert (een véél te lekkere caloriebom), de wijn of het bier...? Een combinatie van alles wellicht, maar het leverde een schitterend verhaal op, dat ik ’s ochtends ook nog redelijk gedetailleerd kon navertellen! Vraag vooral niet waar ik de persoon in kwestie haalde, maar gangster en ontsnappingskoning “Farid Le Fou” speelde er de hoofdrol in... Leuke kerel, in mijn droom!
Vermits we straks naar onze laatste tussenstop vertrekken (het zowat 150kilometer verder gelegen Firenze), moeten we eerst ook nog inpakken, douchen en valiezen sleuren. We melden ons niet geheel onverwacht een kwartiertje later dan voorzien aan het ontbijt.
Het weer belooft echt mooi te worden vandaag en na nog wat geschrijf (zo ’n blog bijhouden vergt tijd en discipline!) en bankverrichtingen (zelfstandig zijn heeft soms/vaak ook nare kantjes...), nemen we afscheid van Casa D’Oro. Als het God belieft, keren we hier zeker ooit nog eens weer!
Via een snelle tussenstop even verderop in Panicale – die vergezichten over de valleien raak je nooit beu... – dalen we richting het Lago Trasimeno en herkennen we plekjes, waar we eerder deze week nog met de fiets reden.
Je houdt het niet voor mogelijk, maar net voor Firenze komen we toch opnieuw in regen terecht en er schieten zelfs enkele snelle bliksemschichten door de rare lucht ! We arriveren eigenlijk wat te vroeg op de plaats van bestemming (een B&B vlakbij het station, in hartje Firenze) en besluiten de stad al even te gaan verkennen. Je auto kwijtraken in deze stad lukt niet en dus maken we al meteen kennis met de woekerprijzen die hier gevraagd worden om je auto een poosje te stallen. Overigens moet je ook je autosleutels achterlaten, wat ik eigenlijk maar een beangstigend idee vind... Farid Le Fou zal maar weer es ontsnapt zijn en hier incognito aan de kost komen...
Wat ons meteen opvalt en niet echt bevalt, is de drukte die hier heerst in deze grote stad (ooit nog de hoofdstad van Italië!). De dame aan het loket van het infopunt heeft er duidelijk geen zin in vandaag en dus duikelen we onvoorbereid en enkel gewapend met een onduidelijke plattegrond Firenze in. Een eerste snelle kennismaking met héél mooie dingen, die wij zaterdag en zondag nog hopen te bezoeken.
Onze Qashqai krijgen we zonder deuken terug en rond 18uur worden we door Federica van onze B&B gelukkig véél beter opgevangen dan in het infopunt. Zij geeft ons ook enkele leuke adresjes waar we ’s avonds iets goed en goedkoop kunnen eten (het echte centrum kan je dan maar beter vermijden).
Marco van de B&B heeft zich intussen ook ontfermd over onze Nissan, die voor 22euro per nacht (x3 dus) op een bewaakte privéparking een kilometer verderop mag uitrusten. Da ’s een prikje hier in Firenze, al hadden we er in ons budget niet op gerekend. We besluiten ter compensatie de voorziene nachtstop in Frankrijk (nog niks geboekt) te annuleren en volgende maandag in één ruk over Zwitserland en Duitsland naar België terug te rijden. Wat minder kilometers en ook nog minder péage (da’s toch ook altijd zuur geld...) met zich meebrengt.

I.

Geplaatst door Ignace49 1:33 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

Hoe klein kan de wereld soms zijn ...

DAG 11 – DERUTA – SPELLO – MONTEFALCO – TREVI

sunny 24 °C

Ook vandaag nemen we weer best wat hooi op onze vork met een flinke autorit en een aantal bezoeken.
Vooraleer we aan die tocht begonnen, hadden Jan en Filip ons en de andere (West-Vlaamse) gasten weer ferm in de watten gelegd met een gevarieerd en uitgebreid ontbijt, inclusief een vers eitje (uit het kippenhok achterin de tuin) en lekkere pruimpjes (recht van de boom in de tuin). Dat laatste kwam ondergetekende goed uit, want de avond voordien had ik alle kleuren van de regenboog gezien om een – laat ons vooral niet te plastisch worden – hardnekkige stoelgang te bestrijden... Man, man, man... een vork had wonderen kunnen doen!
Maar niet getreurd, vandaag was het zonnetje van de partij én er stond wijnproeven (en wellicht ook kopen) op de agenda en dat maakt veel goed natuurlijk! De streek rond Montefalco levert naar verluidt de beste wijn van Umbrië en daar wilden wij natuurlijk het fijne van weten.
Op weg daar naartoe bezoeken we eerst nog een paar andere leuke en alweer oude dorpjes: Deruta, bekend om zijn kleurrijke Majolica, en Spello, een Middeleeuws dorp waar de tijd lijkt stil gestaan te hebben...
En daarna gaat het dus richting Montefalco, waar we – hoe bestaat het...? – door een fikse regenbui een winebar ingedreven worden. Deze keer vind ik het niet eens zo erg...
Romanelli, het wijnhuis waar we verzeild geraakt zijn, blijkt een stevige reputatie te hebben en de gastvrouw legt ons alles uit en laat ons uitgebreid proeven. De gewone ‘rosso’ (een “blend” ) is al dik in orde, maar de ‘Sagrantino’ (gemaakt van enkel druiven uit die streek) brengt je echt in de zevende hemel. Jammer dat die wijn aan de prijzige kant is (19euro de fles), maar daar moet je leren mee leven als je die kwaliteit proeft. Maar ja, het budget moet het toelaten natuurlijk... En dus houden we het sober met 4 flessen ‘rosso’ en 2 flessen ‘Sagrantino’.
Na Montefalco gaan we op zoek naar de ‘fontein van Trevi’, die volgens onze brochure vlakbij moet te vinden zijn. Dat valt echter dik tegen... Een plaatselijke schone (die zowaar ook nog mooi Engels praat) heeft geen weet van een fontein en onze GPS-madame raakt al helemaal het Noorden kwijt als wij haar die vraag stellen. Maar we vinden ze uiteindelijk wél, zij het een tiental kilometer verderop... Een prachtig stukje natuur, waar men ook weer wat munt uit slaat. Het is overigens niet echt een fontein, maar een bron. Waarvan het water uitvloeit in verschillende mooie vijvers. De tientallen eendjes laten het zich daar overigens allemaal welgevallen en ik kan ze geen ongelijk geven.
Door het lange zoeken naar dat bewuste plekje in Trevi, wordt het weer wat ‘hossen’ om nog tijdig opnieuw in Casa D’Oro te geraken. Daar worden we verwacht tegen 20uur voor een complete maaltijd, die maïtre Jan en kok Filip voor hun gasten bereiden. De juiste benamingen van de Italiaanse gerechten moet ik jullie onthouden, maar dat het allemaal superlekker was, kan ik jullie verzekeren!
En het werd nog zeer plezant aan tafel ook! Niet enkel door de wijn en de ‘toegift’ van het huis (grappa of limoncello), maar ook door de babbels... Bleek dat de 3 mannen aan tafel (Joost, Rik en ikzelf dus) alledrie sportmedewerkers voor de krant zijn/waren, die ook nog eens dezelfde branches (volleybal en basketbal) coveren. Toen ik op de eerste vraag van Joost (uit Deerlijk) “of ik dan misschien Fons Heyvaert kende” bevestigend kon antwoorden met de melding dat dit mijn oudste broer is, vielen 4 monden tegelijk open... OK, de wereld is klein en via internet ligt alles binnen handbereik, maar dit is toch wel straf... Dan rijdt een mens al eens helemaal naar centraal-Italië en blijkt hij daar aan één tafel te zitten met gelijkgestemde, schrijvende zielen, die ook nog eens broer Fons (én Bruno Verdood én Karel Balcaen én Bart Vandenbroucke én...) vrij tot zeer goed blijken te kennen. Het kan verkeren...
Later op de avond (na nog een paar bleke Grimbergens) bleek de recente levensloop van een aantal tafelgenoten overigens opvallend veel gelijkenissen te vertonen. Toeval bestaat niet...
Door al die babbels wees de klok al een flink eind na middernacht, toen Jan en Filip schoorvoetend kwamen zeggen dat zij morgen weer vroeg uit de veren moesten...

I.

Geplaatst door Ignace49 1:26 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 20) Pagina [1] 2 3 4 »