Een Travellerspoint blog

Hoe klein kan de wereld soms zijn ...

DAG 11 – DERUTA – SPELLO – MONTEFALCO – TREVI

sunny 24 °C

Ook vandaag nemen we weer best wat hooi op onze vork met een flinke autorit en een aantal bezoeken.
Vooraleer we aan die tocht begonnen, hadden Jan en Filip ons en de andere (West-Vlaamse) gasten weer ferm in de watten gelegd met een gevarieerd en uitgebreid ontbijt, inclusief een vers eitje (uit het kippenhok achterin de tuin) en lekkere pruimpjes (recht van de boom in de tuin). Dat laatste kwam ondergetekende goed uit, want de avond voordien had ik alle kleuren van de regenboog gezien om een – laat ons vooral niet te plastisch worden – hardnekkige stoelgang te bestrijden... Man, man, man... een vork had wonderen kunnen doen!
Maar niet getreurd, vandaag was het zonnetje van de partij én er stond wijnproeven (en wellicht ook kopen) op de agenda en dat maakt veel goed natuurlijk! De streek rond Montefalco levert naar verluidt de beste wijn van Umbrië en daar wilden wij natuurlijk het fijne van weten.
Op weg daar naartoe bezoeken we eerst nog een paar andere leuke en alweer oude dorpjes: Deruta, bekend om zijn kleurrijke Majolica, en Spello, een Middeleeuws dorp waar de tijd lijkt stil gestaan te hebben...
En daarna gaat het dus richting Montefalco, waar we – hoe bestaat het...? – door een fikse regenbui een winebar ingedreven worden. Deze keer vind ik het niet eens zo erg...
Romanelli, het wijnhuis waar we verzeild geraakt zijn, blijkt een stevige reputatie te hebben en de gastvrouw legt ons alles uit en laat ons uitgebreid proeven. De gewone ‘rosso’ (een “blend” ) is al dik in orde, maar de ‘Sagrantino’ (gemaakt van enkel druiven uit die streek) brengt je echt in de zevende hemel. Jammer dat die wijn aan de prijzige kant is (19euro de fles), maar daar moet je leren mee leven als je die kwaliteit proeft. Maar ja, het budget moet het toelaten natuurlijk... En dus houden we het sober met 4 flessen ‘rosso’ en 2 flessen ‘Sagrantino’.
Na Montefalco gaan we op zoek naar de ‘fontein van Trevi’, die volgens onze brochure vlakbij moet te vinden zijn. Dat valt echter dik tegen... Een plaatselijke schone (die zowaar ook nog mooi Engels praat) heeft geen weet van een fontein en onze GPS-madame raakt al helemaal het Noorden kwijt als wij haar die vraag stellen. Maar we vinden ze uiteindelijk wél, zij het een tiental kilometer verderop... Een prachtig stukje natuur, waar men ook weer wat munt uit slaat. Het is overigens niet echt een fontein, maar een bron. Waarvan het water uitvloeit in verschillende mooie vijvers. De tientallen eendjes laten het zich daar overigens allemaal welgevallen en ik kan ze geen ongelijk geven.
Door het lange zoeken naar dat bewuste plekje in Trevi, wordt het weer wat ‘hossen’ om nog tijdig opnieuw in Casa D’Oro te geraken. Daar worden we verwacht tegen 20uur voor een complete maaltijd, die maïtre Jan en kok Filip voor hun gasten bereiden. De juiste benamingen van de Italiaanse gerechten moet ik jullie onthouden, maar dat het allemaal superlekker was, kan ik jullie verzekeren!
En het werd nog zeer plezant aan tafel ook! Niet enkel door de wijn en de ‘toegift’ van het huis (grappa of limoncello), maar ook door de babbels... Bleek dat de 3 mannen aan tafel (Joost, Rik en ikzelf dus) alledrie sportmedewerkers voor de krant zijn/waren, die ook nog eens dezelfde branches (volleybal en basketbal) coveren. Toen ik op de eerste vraag van Joost (uit Deerlijk) “of ik dan misschien Fons Heyvaert kende” bevestigend kon antwoorden met de melding dat dit mijn oudste broer is, vielen 4 monden tegelijk open... OK, de wereld is klein en via internet ligt alles binnen handbereik, maar dit is toch wel straf... Dan rijdt een mens al eens helemaal naar centraal-Italië en blijkt hij daar aan één tafel te zitten met gelijkgestemde, schrijvende zielen, die ook nog eens broer Fons (én Bruno Verdood én Karel Balcaen én Bart Vandenbroucke én...) vrij tot zeer goed blijken te kennen. Het kan verkeren...
Later op de avond (na nog een paar bleke Grimbergens) bleek de recente levensloop van een aantal tafelgenoten overigens opvallend veel gelijkenissen te vertonen. Toeval bestaat niet...
Door al die babbels wees de klok al een flink eind na middernacht, toen Jan en Filip schoorvoetend kwamen zeggen dat zij morgen weer vroeg uit de veren moesten...

I.

Geplaatst door Ignace49 28.07.2011 1:26 Gearchiveerd in Italië

Email deze blog postFacebookStumbleUponRedditDel.icio.usIloho

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint