Een Travellerspoint blog

Over wegenvignetten, Gasoil 95, file en sleutels...

Dag 15 ~ Firenze – Baardegem

semi-overcast 15 °C

Omdat we onze terugreis tijdig wilden aanvatten en we het niet meer gewend zijn vroeg op te staan, kropen we zondagavond goed op tijd “onder de wol” (nou ja...). Dat loonde, want maandagmorgen stonden we fris en monter op tijd aan het ontbijt. Marco ging ’s morgens zoals afgesproken ons vehikel ophalen in de parking en dus konden we na wat pas-, duw- en trekwerk de koffers netjes tussen de dozen wijn krijgen. Omdat onze TomTom nog wat slaap uit zijn oogjes moest wrijven, misten we meteen de juiste afslag en belandden zo weer middenin het stadcentrum van Firenze. Valse start, maar dat zouden we onderweg wel ruimschoots inhalen. Zoals eerder al gemeld besloten we de kortere route over Zwitserland en het grensgebied tussen Duitsland en Frankrijk te rijden richting Belgenland. Tweeling Tom meldde: afstand 1320 kilometer, verwachte uur van aankomst: 21u30. En amper péage te betalen, had iedereen ons gezegd... Dàt plan beviel ons best!
Ik had uitgerekend dat we met de beschikbare brandstof nog vlotjes Zwitserland konden bereiken en dan zou één tankbeurt (ruim 900 km) volstaan om de thuisbasis te bereiken. De altijd moeilijke passage langs de Gothard-tunnel hadden we ingecalculeerd. De reis verliep opperbest, heel wat vrolijke deuntjes kwamen uit de I-pod gerold.
Rond 13u kwamen we aan bij de Zwitserse grenspost en daar wachtte een eerste (en niet de laatste) nare verrassing. Alle wagens moesten langs een controle, waar een vijftal mannen in uniform (agenten? bewakers? ... ?) hun plicht nauwgezet vervulden. De meeste voertuigen werden doorverwezen naar een open doorgang en konden ongehinderd hun weg vervolgen. Af en toe werd er eentje naar een andere passage gestuurd en u kan het wellicht al raden... Wij werden er uitgepikt en moesten ons naar een agente begeven, die 50meter verderop druk stond te gesticuleren. “Gutte Mittag, 40 euro bitte!!”, wees zij naar een wegenvignet waarop ik “2011” zag staan... Omdat we ons wat onheus behandeld voelden (vele wagens mochten gewoon doorrijden!), opperden we nog dat we gewoon maar één keer een stukje door Zwitserland moesten, maar daar had het corpulente Zwitsertje geen oren naar. “Hiermee kan u ongestoord tot januari gebruik maken van ons Zwitsers wegennet en eigenlijk is het iets minder dan 40euro, dus ik zal u het verschil teruggeven in Zwitserse franken...” Veel tegenspraak duldde Madam Flick duidelijk niet.
Later kregen we in de gaten dat Italiaanse en Zwitserse nummerplaten ongemoeid werden gelaten en dat heel wat andere Duitse, Nederlandse en Franse wagens al zulk vignet op de voorruit hadden hangen...
Wij dus weer wat armer op weg richting tankstation en helaas zou het niet bij die 40euro blijven...
Een 20-tal kilometer verderop stuurde ik onze Nissan tussen 4 pompen in en we maakten ons al wat druk over de duurte van de brandstofprijzen hier... 1,88... 1,93 ... 1,99 wezen de grote borden aan. Op dat moment hadden we nog niet door dat het hier om Zwitserse franken ging, maar bon... duur blijft duur! Enigszins tegen mijn zin en zonder veel nadenken haalde ik de pomp van 1,88 van de haak en gooide mijn tank halfvol. Halfvol omdat ik hoopte dat de prijs straks in Duitsland misschien wat lager zou zijn.
Op weg naar de kassa foeterde ik nog dat 1,88euro écht wel schandalig veel geld is voor een liter diesel... Waarop Val opperde: “1,88...?? 1,99 zal je bedoelen... De diesel staat hier aan 1,99 !!!”
Ik voelde me plots overal bleek wegtrekken...
Ik wist wel héél zeker dat ik brandstof van 1,88 getankt had, maar wist plots niet meer zo zeker of dat wel voor de diesel was...
“Dit is NIET goed...”, besefte ik meteen, al probeerde ik de realiteit nog wat rooskleuriger te zien. Nog es de pomp gecheckt waar ik getankt had en jazeker... ‘Gasoil 95’ zag ik er nu ook ophangen... Ik had mij gewoon gefocust op de prijs (bij ons is diesel het goedkoopst, in Zwitserland het duurst – omwille van het vervuilend karakter wellicht...) en verder niet naar de soort gekeken... Dit is mij – écht waar – in heel mijn carrière nog nooit overkomen, maar uitgerekend hier in Zwitserland dus wél !
Bij mijn Nissan-garage Duyck vang ik bot (net vanaf die dag in verlof, hoor ik op het antwoordapparaat), de algemene Nissan-assistance blijkt onbereikbaar (wel 10 keer geprobeerd), een plaatselijke Shell-werknemer raadt ons aan de tank helemaal te vullen met diesel, zodat alles wat vermengd wordt.
Toch nog maar es naar België bellen, waar Tom en Fons De Bilde ons dit laatste absoluut afraden. Al die benzine moet er gewoon uit en best is ook meteen de roetfilter te laten vervangen!
Gemakkelijker gezegd dan gedaan, daar in Zwitserland, waar 1 augustus ook nog eens de nationale feestdag blijkt...
Van rijden is (gelukkig maar, zal achteraf blijken) helemaal geen sprake meer. Het systeem wordt meteen beveiligd, zodat de motor geen schade kan oplopen. Onze enige optie blijkt een oranje oproeppaal op de parking, waarmee we de Zwtiserse post van ‘Europe Assistance’ kunnen bereiken. Goed drie kwartier later zien we de hulpwagen aankomen en de pechverhelper van dienst maakt ons meteen duidelijk dat de situatie ernstig doch niet hopeloos is... Het kan ons alleen behoorlijk wat geld kosten, waarschuwt de man. En we moeten vooral hopen dat we op deze feestdag een garage open vinden... De man sleept ons een paar honderd meter verder een flink bergje op (een hele onderneming!) en daar hebben we tweemaal op rij geluk! De garagist maakt net nu van deze vrije dag gebruik om de wagen van zijn vrouw een onderhoud te geven en wil ons wel uit de nood helpen. De pechverhelper van zijn kant legt ons uit dat hij ons ‘geval’ niet zal aangeven omdat hij toch in de buurt was en omdat hij eigenlijk geen herstelling heeft moeten uitvoeren... Volgens mij heeft die brave Zwitser het met de garagist op een akkoordje gegooid om achteraf bij hem even langs zijn zwarte kas te mogen passeren, maar dat zal mij worst wezen... Als we hier maar snel geholpen worden, zonder dat onze Qashqai hier verder averij van oploopt, ben ik al dik tevreden... Het zou overigens niet meevallen om de kosten van deze interventie via een verzekering of assistance in België terugbetaald te krijgen als je domweg de verkeerde brandstof getankt hebt, denk ik...
Uiteindelijk is de garagist een uurtje in de weer om onze tank en alle leidingen helemaal benzinevrij te krijgen, wij zijn intussen een kruikje diesel gaan tanken en na wat ‘hartmassage’ aan de motor krijgt hij onze Nissan opnieuw aan de praat. Het blijkt overigens een vriendelijke en sportieve man, die vorig jaar nog de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen meereed en ons daarvan fier enkele foto’s (op de Muur, de Kemmelberg en in Meerbeke) op zijn PC-scherm toonde. Eén van zijn dichtste buren blijkt overigens Oscar Freire, die daar een appartement heeft en er geregeld in de bergen komt trainen.
De interventie kost ons uiteindelijk 250 Zwitserse franken (150 voor de garagist en 100 voor de pechverhelper, gok ik), wat al bij al nog meevalt... Als er echt schade aan de motor was geweest, zou het een ander prijskaartje geweest zijn, vrees ik... Een uur of vier later dan gepland kunnen we onze weg richting België verderzetten, IN onze Qashqai ! Iets waar ik eerlijk gezegd rond 14uur helemaal niet meer op rekende.
We rijden dus weer, al is het niet voor lang... Neen, geen motorpech of zo, maar die verfoeilijke Gothard-tunnel dus. Kilometerslang in de file en als je het begrip “stapvoets” es aan den lijve wil ondervinden, dan is dat daar thé place to be! Waarom die Zwitsers er geen oplossing voor vinden, weet ik niet, maar al dat verkeer moet dus op een bepaald moment over één rijstrook die lange tunnel in. En dat wordt daar dan ook nog es geregeld door een aantal verkeerslichten. Ze zijn aan een tweede tunnel bezig, maar in welk jaar die operationeel wordt, weet ik niet... Enfin, we hebben er een uur of 3 extra gestaan!
Vermits we dan nog dik 750kilometer voor de boeg hebben, is het duidelijk dat we pas in het holst van de nacht de thuishaven zullen bereiken. We wisselen mekaar om de 2 uur af en proberen tussendoor wat te onspannen of zelfs te slapen, wat aardig lukt. Het wordt uiteindelijk een uur of 4 wanneer we de Rampelberg in Baardegem opdraaien.
Die straatnaam deed vandaag zijn naam weer alle eer aan en ons avontuur was nog niet helemaal voorbij, zo bleek...
Toen Val in de postbus op zoek ging naar onze huissleutels (vier verschillende teams hadden tijdens onze afwezigheid voor poes Petoet gezorgd), ving zij daar bot... “Hoe kan dat nu...? Die gingen daar toch insteken...?”, hoorde ik redelijk wat wanhoop in haar vermoeide stem... Niét dus en daar stonden we dus... Al 19uur onderweg en dan niet binnen kunnen in je appartement... Gelukkig stond de GSM van la mamma nog aan (wat op dat uur geen evidentie is) en dus volgde er nog een extra ritje heen en terug naar Londerzeel.
Om 04u59 knipte ik het nachtlampje uit en ik heb niet meer gezien dat de wekkerradio op 05u00 sprong...

I.

Geplaatst door Ignace49 7:30 Gearchiveerd in België

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint