"With a little help from their friends..."

De eerste etappe van onze Italië-reis zit er zo stilaan op en qua weer eindigen we zoals we begonnen: in de regen. Nog es ontbijten, de wagen gaan halen op de privé parking en dan via de smalle en veel te vaak ‘enkele richting’-steegjes tot aan de B&B om onze bagage op te pikken. Na het afscheid draaien we eerst wat (soms foutieve) rondjes in het doolhof van straatjes en pleintjes (in alle brochures staat te lezen dat je met de wagen niet in Lucca mag... Ja, amai mijn oren), maar uiteindelijk raken we toch de stad uit voor de rit richting Siena.
Onderweg gaat het eerst nog naar Pisa, waar we met onze eigen ogen es willen zien hoe scheef die toren nu wel staat (en dat is écht wel scheef!). En... alweer REGENEN! We beginnen er zo stilaan hopeloos van te worden, al trachten we van het ‘zielige’ ook het ‘grappige’ in te zien.
Jammer vinden wij ook dat alles in Pisa zo plat commercieel wordt uitgebaat (uitgebuit?) en dus houden we het daar vrij snel voor bekeken.
Opnieuw de wagen in richting Livorno, een havenstad die we ook met een snel bezoekje vereren.
Van daaruit gaat het dan richting Siena, een trip van nog goed 150 kilometer.
Als alles goed gaat, komen we daar rond 18uur aan.

En alles gaat goed! We vinden vrij snel onze Bed&Breakfast Camollia die Val voor 3 nachten reserveerde. De deur stond open, alleen was er binnen niet zo meteen iemand van de B&B te vinden... Wij dus terug naar de deur, waar er na enkele belpogingen toch een stem antwoordde. In zeer gebrekkig Engels (een algemene kwaal in Italië en Frans kennen de meesten al zéker niet...), maakte hij ons duidelijk dat hun B&B full zat en dat hij er aankwam.
“We made a reservation for 3 nights en we paid a part of it in advance”, maakte Val hem duidelijk. Maar daar was die Italiaan nog zo zeker niet van… “Can you show me ze paperzzzz…?”, ging in het typisch Italo-Engels van ‘Allo Allo’... Intussen kwam ook de padre familias zich met onze zaak bemoeien en van die zijn Engels verstond je nog minder...
Pfiewwwww.... Daar stonden we dan in een klein bureautje van een B&B in Siena, waar bleek dat al hun kamers verhuurd waren, maar dat geen daarvan voor ons voorzien was...
Daar werd Val wel efkes stil en helemaal niet goed van. De e-mails die daarover heen en weer gegaan waren, had ze helaas niet bij en bewijs in hartje Siena maar eens dat je een voorschot betaald hebt...
En op den duur begin je zelf te twijfelen natuurlijk... “Ik heb dat voorschot toch wel juist betaald...?”. “Die hebben daar toch zelf op geantwoord...?”. “Wanneer was dat ook alweer...?”. “Hoe heette die pipo ook weer die gemaild heeft...?”
We haalden onze laptop uit de wagen, maar ook daarop waren de bewijzen niet zo meteen te vinden...
Ik lach wel eens met ons Val dat zij er som uitziet als een witte pannenkoek (zij ook met mij, voor alle duidelijkheid), maar ik durf jullie te verzekeren dat zij daar in dat veel te warme bureautje echt alle kleuren van de regenboog uitsloeg... De Italiaan kreeg er zowaar zelf compassie mee...
Na veel zoeken en scrollen, vonden we uiteindelijk toch een e-mail van ergens midden april, die beantwoord was door ene Marco... !!
Intussen was ook een zoektocht gestart in de bankboekingen die El Padre voor zijn rekening had genomen en ook daar kwamen zij rond die periode op het spoor van de 72euro die inderdaad was ontvangen...! HOE die mannen hun boekhouding bijhouden, weet ik ook niet, maar dat zij er nogal met de klak naar gooien lijkt me vrij duidelijk!!
Een échte oplossing hadden we op dat moment natuurlijk nog altijd niet, want al hun kamers waren dus verhuurd. Maar de zaak lag nu wel enigszins anders: ZIJ moesten voor ons een oplossing zoeken.
Na wat heen- en weer getelefoneer – eerst wellicht met de bewuste Marco, daarna met een aantal B&B’s in de buurt die ook volzet bleken – klaarde het gezicht van Padre Camollia plots op. Hij had voor ons een kamer gevonden in een hotel van vrienden. En dat had hij kunnen regelen voor dezelfde prijs die we bij hen kregen. “It’s perfect and a much a better, you will see...”, kraaide hij.
We kregen het voorschot terugbetaald, Padre pakte zijn helm en escorteerde ons door het drukke verkeer van Siena naar het “Hotel Porta Romana”...

I.