Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: Ignace49

Over wegenvignetten, Gasoil 95, file en sleutels...

Dag 15 ~ Firenze – Baardegem

semi-overcast 15 °C

Omdat we onze terugreis tijdig wilden aanvatten en we het niet meer gewend zijn vroeg op te staan, kropen we zondagavond goed op tijd “onder de wol” (nou ja...). Dat loonde, want maandagmorgen stonden we fris en monter op tijd aan het ontbijt. Marco ging ’s morgens zoals afgesproken ons vehikel ophalen in de parking en dus konden we na wat pas-, duw- en trekwerk de koffers netjes tussen de dozen wijn krijgen. Omdat onze TomTom nog wat slaap uit zijn oogjes moest wrijven, misten we meteen de juiste afslag en belandden zo weer middenin het stadcentrum van Firenze. Valse start, maar dat zouden we onderweg wel ruimschoots inhalen. Zoals eerder al gemeld besloten we de kortere route over Zwitserland en het grensgebied tussen Duitsland en Frankrijk te rijden richting Belgenland. Tweeling Tom meldde: afstand 1320 kilometer, verwachte uur van aankomst: 21u30. En amper péage te betalen, had iedereen ons gezegd... Dàt plan beviel ons best!
Ik had uitgerekend dat we met de beschikbare brandstof nog vlotjes Zwitserland konden bereiken en dan zou één tankbeurt (ruim 900 km) volstaan om de thuisbasis te bereiken. De altijd moeilijke passage langs de Gothard-tunnel hadden we ingecalculeerd. De reis verliep opperbest, heel wat vrolijke deuntjes kwamen uit de I-pod gerold.
Rond 13u kwamen we aan bij de Zwitserse grenspost en daar wachtte een eerste (en niet de laatste) nare verrassing. Alle wagens moesten langs een controle, waar een vijftal mannen in uniform (agenten? bewakers? ... ?) hun plicht nauwgezet vervulden. De meeste voertuigen werden doorverwezen naar een open doorgang en konden ongehinderd hun weg vervolgen. Af en toe werd er eentje naar een andere passage gestuurd en u kan het wellicht al raden... Wij werden er uitgepikt en moesten ons naar een agente begeven, die 50meter verderop druk stond te gesticuleren. “Gutte Mittag, 40 euro bitte!!”, wees zij naar een wegenvignet waarop ik “2011” zag staan... Omdat we ons wat onheus behandeld voelden (vele wagens mochten gewoon doorrijden!), opperden we nog dat we gewoon maar één keer een stukje door Zwitserland moesten, maar daar had het corpulente Zwitsertje geen oren naar. “Hiermee kan u ongestoord tot januari gebruik maken van ons Zwitsers wegennet en eigenlijk is het iets minder dan 40euro, dus ik zal u het verschil teruggeven in Zwitserse franken...” Veel tegenspraak duldde Madam Flick duidelijk niet.
Later kregen we in de gaten dat Italiaanse en Zwitserse nummerplaten ongemoeid werden gelaten en dat heel wat andere Duitse, Nederlandse en Franse wagens al zulk vignet op de voorruit hadden hangen...
Wij dus weer wat armer op weg richting tankstation en helaas zou het niet bij die 40euro blijven...
Een 20-tal kilometer verderop stuurde ik onze Nissan tussen 4 pompen in en we maakten ons al wat druk over de duurte van de brandstofprijzen hier... 1,88... 1,93 ... 1,99 wezen de grote borden aan. Op dat moment hadden we nog niet door dat het hier om Zwitserse franken ging, maar bon... duur blijft duur! Enigszins tegen mijn zin en zonder veel nadenken haalde ik de pomp van 1,88 van de haak en gooide mijn tank halfvol. Halfvol omdat ik hoopte dat de prijs straks in Duitsland misschien wat lager zou zijn.
Op weg naar de kassa foeterde ik nog dat 1,88euro écht wel schandalig veel geld is voor een liter diesel... Waarop Val opperde: “1,88...?? 1,99 zal je bedoelen... De diesel staat hier aan 1,99 !!!”
Ik voelde me plots overal bleek wegtrekken...
Ik wist wel héél zeker dat ik brandstof van 1,88 getankt had, maar wist plots niet meer zo zeker of dat wel voor de diesel was...
“Dit is NIET goed...”, besefte ik meteen, al probeerde ik de realiteit nog wat rooskleuriger te zien. Nog es de pomp gecheckt waar ik getankt had en jazeker... ‘Gasoil 95’ zag ik er nu ook ophangen... Ik had mij gewoon gefocust op de prijs (bij ons is diesel het goedkoopst, in Zwitserland het duurst – omwille van het vervuilend karakter wellicht...) en verder niet naar de soort gekeken... Dit is mij – écht waar – in heel mijn carrière nog nooit overkomen, maar uitgerekend hier in Zwitserland dus wél !
Bij mijn Nissan-garage Duyck vang ik bot (net vanaf die dag in verlof, hoor ik op het antwoordapparaat), de algemene Nissan-assistance blijkt onbereikbaar (wel 10 keer geprobeerd), een plaatselijke Shell-werknemer raadt ons aan de tank helemaal te vullen met diesel, zodat alles wat vermengd wordt.
Toch nog maar es naar België bellen, waar Tom en Fons De Bilde ons dit laatste absoluut afraden. Al die benzine moet er gewoon uit en best is ook meteen de roetfilter te laten vervangen!
Gemakkelijker gezegd dan gedaan, daar in Zwitserland, waar 1 augustus ook nog eens de nationale feestdag blijkt...
Van rijden is (gelukkig maar, zal achteraf blijken) helemaal geen sprake meer. Het systeem wordt meteen beveiligd, zodat de motor geen schade kan oplopen. Onze enige optie blijkt een oranje oproeppaal op de parking, waarmee we de Zwtiserse post van ‘Europe Assistance’ kunnen bereiken. Goed drie kwartier later zien we de hulpwagen aankomen en de pechverhelper van dienst maakt ons meteen duidelijk dat de situatie ernstig doch niet hopeloos is... Het kan ons alleen behoorlijk wat geld kosten, waarschuwt de man. En we moeten vooral hopen dat we op deze feestdag een garage open vinden... De man sleept ons een paar honderd meter verder een flink bergje op (een hele onderneming!) en daar hebben we tweemaal op rij geluk! De garagist maakt net nu van deze vrije dag gebruik om de wagen van zijn vrouw een onderhoud te geven en wil ons wel uit de nood helpen. De pechverhelper van zijn kant legt ons uit dat hij ons ‘geval’ niet zal aangeven omdat hij toch in de buurt was en omdat hij eigenlijk geen herstelling heeft moeten uitvoeren... Volgens mij heeft die brave Zwitser het met de garagist op een akkoordje gegooid om achteraf bij hem even langs zijn zwarte kas te mogen passeren, maar dat zal mij worst wezen... Als we hier maar snel geholpen worden, zonder dat onze Qashqai hier verder averij van oploopt, ben ik al dik tevreden... Het zou overigens niet meevallen om de kosten van deze interventie via een verzekering of assistance in België terugbetaald te krijgen als je domweg de verkeerde brandstof getankt hebt, denk ik...
Uiteindelijk is de garagist een uurtje in de weer om onze tank en alle leidingen helemaal benzinevrij te krijgen, wij zijn intussen een kruikje diesel gaan tanken en na wat ‘hartmassage’ aan de motor krijgt hij onze Nissan opnieuw aan de praat. Het blijkt overigens een vriendelijke en sportieve man, die vorig jaar nog de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen meereed en ons daarvan fier enkele foto’s (op de Muur, de Kemmelberg en in Meerbeke) op zijn PC-scherm toonde. Eén van zijn dichtste buren blijkt overigens Oscar Freire, die daar een appartement heeft en er geregeld in de bergen komt trainen.
De interventie kost ons uiteindelijk 250 Zwitserse franken (150 voor de garagist en 100 voor de pechverhelper, gok ik), wat al bij al nog meevalt... Als er echt schade aan de motor was geweest, zou het een ander prijskaartje geweest zijn, vrees ik... Een uur of vier later dan gepland kunnen we onze weg richting België verderzetten, IN onze Qashqai ! Iets waar ik eerlijk gezegd rond 14uur helemaal niet meer op rekende.
We rijden dus weer, al is het niet voor lang... Neen, geen motorpech of zo, maar die verfoeilijke Gothard-tunnel dus. Kilometerslang in de file en als je het begrip “stapvoets” es aan den lijve wil ondervinden, dan is dat daar thé place to be! Waarom die Zwitsers er geen oplossing voor vinden, weet ik niet, maar al dat verkeer moet dus op een bepaald moment over één rijstrook die lange tunnel in. En dat wordt daar dan ook nog es geregeld door een aantal verkeerslichten. Ze zijn aan een tweede tunnel bezig, maar in welk jaar die operationeel wordt, weet ik niet... Enfin, we hebben er een uur of 3 extra gestaan!
Vermits we dan nog dik 750kilometer voor de boeg hebben, is het duidelijk dat we pas in het holst van de nacht de thuishaven zullen bereiken. We wisselen mekaar om de 2 uur af en proberen tussendoor wat te onspannen of zelfs te slapen, wat aardig lukt. Het wordt uiteindelijk een uur of 4 wanneer we de Rampelberg in Baardegem opdraaien.
Die straatnaam deed vandaag zijn naam weer alle eer aan en ons avontuur was nog niet helemaal voorbij, zo bleek...
Toen Val in de postbus op zoek ging naar onze huissleutels (vier verschillende teams hadden tijdens onze afwezigheid voor poes Petoet gezorgd), ving zij daar bot... “Hoe kan dat nu...? Die gingen daar toch insteken...?”, hoorde ik redelijk wat wanhoop in haar vermoeide stem... Niét dus en daar stonden we dus... Al 19uur onderweg en dan niet binnen kunnen in je appartement... Gelukkig stond de GSM van la mamma nog aan (wat op dat uur geen evidentie is) en dus volgde er nog een extra ritje heen en terug naar Londerzeel.
Om 04u59 knipte ik het nachtlampje uit en ik heb niet meer gezien dat de wekkerradio op 05u00 sprong...

I.

Geplaatst door Ignace49 7:30 Gearchiveerd in België Reacties (0)

Schandalige parkeerpraktijken in Firenze!

DAG 12 – ORO – FIRENZE

sunny 25 °C

Het werd een veel te korte nacht (8 uren slapen went snel...), die ook nog eens vol rare dromen zat. Waren het de pepertjes, het dessert (een véél te lekkere caloriebom), de wijn of het bier...? Een combinatie van alles wellicht, maar het leverde een schitterend verhaal op, dat ik ’s ochtends ook nog redelijk gedetailleerd kon navertellen! Vraag vooral niet waar ik de persoon in kwestie haalde, maar gangster en ontsnappingskoning “Farid Le Fou” speelde er de hoofdrol in... Leuke kerel, in mijn droom!
Vermits we straks naar onze laatste tussenstop vertrekken (het zowat 150kilometer verder gelegen Firenze), moeten we eerst ook nog inpakken, douchen en valiezen sleuren. We melden ons niet geheel onverwacht een kwartiertje later dan voorzien aan het ontbijt.
Het weer belooft echt mooi te worden vandaag en na nog wat geschrijf (zo ’n blog bijhouden vergt tijd en discipline!) en bankverrichtingen (zelfstandig zijn heeft soms/vaak ook nare kantjes...), nemen we afscheid van Casa D’Oro. Als het God belieft, keren we hier zeker ooit nog eens weer!
Via een snelle tussenstop even verderop in Panicale – die vergezichten over de valleien raak je nooit beu... – dalen we richting het Lago Trasimeno en herkennen we plekjes, waar we eerder deze week nog met de fiets reden.
Je houdt het niet voor mogelijk, maar net voor Firenze komen we toch opnieuw in regen terecht en er schieten zelfs enkele snelle bliksemschichten door de rare lucht ! We arriveren eigenlijk wat te vroeg op de plaats van bestemming (een B&B vlakbij het station, in hartje Firenze) en besluiten de stad al even te gaan verkennen. Je auto kwijtraken in deze stad lukt niet en dus maken we al meteen kennis met de woekerprijzen die hier gevraagd worden om je auto een poosje te stallen. Overigens moet je ook je autosleutels achterlaten, wat ik eigenlijk maar een beangstigend idee vind... Farid Le Fou zal maar weer es ontsnapt zijn en hier incognito aan de kost komen...
Wat ons meteen opvalt en niet echt bevalt, is de drukte die hier heerst in deze grote stad (ooit nog de hoofdstad van Italië!). De dame aan het loket van het infopunt heeft er duidelijk geen zin in vandaag en dus duikelen we onvoorbereid en enkel gewapend met een onduidelijke plattegrond Firenze in. Een eerste snelle kennismaking met héél mooie dingen, die wij zaterdag en zondag nog hopen te bezoeken.
Onze Qashqai krijgen we zonder deuken terug en rond 18uur worden we door Federica van onze B&B gelukkig véél beter opgevangen dan in het infopunt. Zij geeft ons ook enkele leuke adresjes waar we ’s avonds iets goed en goedkoop kunnen eten (het echte centrum kan je dan maar beter vermijden).
Marco van de B&B heeft zich intussen ook ontfermd over onze Nissan, die voor 22euro per nacht (x3 dus) op een bewaakte privéparking een kilometer verderop mag uitrusten. Da ’s een prikje hier in Firenze, al hadden we er in ons budget niet op gerekend. We besluiten ter compensatie de voorziene nachtstop in Frankrijk (nog niks geboekt) te annuleren en volgende maandag in één ruk over Zwitserland en Duitsland naar België terug te rijden. Wat minder kilometers en ook nog minder péage (da’s toch ook altijd zuur geld...) met zich meebrengt.

I.

Geplaatst door Ignace49 1:33 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

Hoe klein kan de wereld soms zijn ...

DAG 11 – DERUTA – SPELLO – MONTEFALCO – TREVI

sunny 24 °C

Ook vandaag nemen we weer best wat hooi op onze vork met een flinke autorit en een aantal bezoeken.
Vooraleer we aan die tocht begonnen, hadden Jan en Filip ons en de andere (West-Vlaamse) gasten weer ferm in de watten gelegd met een gevarieerd en uitgebreid ontbijt, inclusief een vers eitje (uit het kippenhok achterin de tuin) en lekkere pruimpjes (recht van de boom in de tuin). Dat laatste kwam ondergetekende goed uit, want de avond voordien had ik alle kleuren van de regenboog gezien om een – laat ons vooral niet te plastisch worden – hardnekkige stoelgang te bestrijden... Man, man, man... een vork had wonderen kunnen doen!
Maar niet getreurd, vandaag was het zonnetje van de partij én er stond wijnproeven (en wellicht ook kopen) op de agenda en dat maakt veel goed natuurlijk! De streek rond Montefalco levert naar verluidt de beste wijn van Umbrië en daar wilden wij natuurlijk het fijne van weten.
Op weg daar naartoe bezoeken we eerst nog een paar andere leuke en alweer oude dorpjes: Deruta, bekend om zijn kleurrijke Majolica, en Spello, een Middeleeuws dorp waar de tijd lijkt stil gestaan te hebben...
En daarna gaat het dus richting Montefalco, waar we – hoe bestaat het...? – door een fikse regenbui een winebar ingedreven worden. Deze keer vind ik het niet eens zo erg...
Romanelli, het wijnhuis waar we verzeild geraakt zijn, blijkt een stevige reputatie te hebben en de gastvrouw legt ons alles uit en laat ons uitgebreid proeven. De gewone ‘rosso’ (een “blend” ) is al dik in orde, maar de ‘Sagrantino’ (gemaakt van enkel druiven uit die streek) brengt je echt in de zevende hemel. Jammer dat die wijn aan de prijzige kant is (19euro de fles), maar daar moet je leren mee leven als je die kwaliteit proeft. Maar ja, het budget moet het toelaten natuurlijk... En dus houden we het sober met 4 flessen ‘rosso’ en 2 flessen ‘Sagrantino’.
Na Montefalco gaan we op zoek naar de ‘fontein van Trevi’, die volgens onze brochure vlakbij moet te vinden zijn. Dat valt echter dik tegen... Een plaatselijke schone (die zowaar ook nog mooi Engels praat) heeft geen weet van een fontein en onze GPS-madame raakt al helemaal het Noorden kwijt als wij haar die vraag stellen. Maar we vinden ze uiteindelijk wél, zij het een tiental kilometer verderop... Een prachtig stukje natuur, waar men ook weer wat munt uit slaat. Het is overigens niet echt een fontein, maar een bron. Waarvan het water uitvloeit in verschillende mooie vijvers. De tientallen eendjes laten het zich daar overigens allemaal welgevallen en ik kan ze geen ongelijk geven.
Door het lange zoeken naar dat bewuste plekje in Trevi, wordt het weer wat ‘hossen’ om nog tijdig opnieuw in Casa D’Oro te geraken. Daar worden we verwacht tegen 20uur voor een complete maaltijd, die maïtre Jan en kok Filip voor hun gasten bereiden. De juiste benamingen van de Italiaanse gerechten moet ik jullie onthouden, maar dat het allemaal superlekker was, kan ik jullie verzekeren!
En het werd nog zeer plezant aan tafel ook! Niet enkel door de wijn en de ‘toegift’ van het huis (grappa of limoncello), maar ook door de babbels... Bleek dat de 3 mannen aan tafel (Joost, Rik en ikzelf dus) alledrie sportmedewerkers voor de krant zijn/waren, die ook nog eens dezelfde branches (volleybal en basketbal) coveren. Toen ik op de eerste vraag van Joost (uit Deerlijk) “of ik dan misschien Fons Heyvaert kende” bevestigend kon antwoorden met de melding dat dit mijn oudste broer is, vielen 4 monden tegelijk open... OK, de wereld is klein en via internet ligt alles binnen handbereik, maar dit is toch wel straf... Dan rijdt een mens al eens helemaal naar centraal-Italië en blijkt hij daar aan één tafel te zitten met gelijkgestemde, schrijvende zielen, die ook nog eens broer Fons (én Bruno Verdood én Karel Balcaen én Bart Vandenbroucke én...) vrij tot zeer goed blijken te kennen. Het kan verkeren...
Later op de avond (na nog een paar bleke Grimbergens) bleek de recente levensloop van een aantal tafelgenoten overigens opvallend veel gelijkenissen te vertonen. Toeval bestaat niet...
Door al die babbels wees de klok al een flink eind na middernacht, toen Jan en Filip schoorvoetend kwamen zeggen dat zij morgen weer vroeg uit de veren moesten...

I.

Geplaatst door Ignace49 1:26 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

Fietsen op de heide...

DAG 8 – CASTIGLIONE DEL LAGO (TRASIMENO-MEER)

semi-overcast 23 °C

Tegen 9 uur worden we aan de ontbijttafel verwacht, die gedekt staat boven in de tuin van de familie onder een pergola. Het kwakkelweer blijft aanhouden, hoewel er voor vandaag niet veel regen voorspeld wordt... We wagen het er op om ons van onze sportiefste kant te laten zien en trekken naar het meer, waar we een mountainbike huren voor een tocht van een halve dag rond het meer. Hoewel de vriendelijke mevrouw van de fietsenzaak ons in haar leukste Italo-English verzekerde dat het allemaal goed aangeduid staat, moet je het hier eigenlijk wel allemaal zelf uitzoeken... Wij gokten te vertrekken richting zuiden en (zoals ook meestal met onze Lotto) gokten wij verkeerd. Na een tocht van al een kilometer of 10 – waarbij net niet op de autostrade verzeilden – kon Valerie er mij toch van overtuigen rechtsomkeer te maken en terug naar ons vertrekpunt te fietsen. Na wat zoeken en tasten vonden we daar uiteindelijk toch enkele rood-witte wegwijzertjes die ons op pad stuurden voor een flinke fietstocht over veelal onverharde wegen. Die tocht ging echt rond het Trasimeno-meer. Soms door stukjes bos, vaak door open velden... “Fietsen op de heide, ver van iedereen... Fietsen op de heide, jij en ik alleen...”, reed ik plots te zingen.
Het dragen van een zonnebril bleek geen overbodige luxe om de vele insekten die hier overal rondfladderden, zo goed mogelijk te trotseren. De Italiaanse muggen blijken overigens vooral mij te viseren... Iedere dag krijg ik er (vooral op mijn benen) wel een paar stevig jeukende rode bobbels bij... Onze tocht bleek hele opdracht voor niet geoefende fietsers, maar we brachten het er toch goed vanaf. Net op tijd (16u) leverden we onze vehikels heelhuids af, waarna plots de hemelsluizen maar weer es ferm open gingen....

I.

Geplaatst door Ignace49 3:01 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

Villa Pellegrino, Nederlandse gastvrijheid

DAG 7 – SIENA – PERUGIA - TUORO

semi-overcast 20 °C

’s Morgens voor ons laatste ontbijt was het weer inpakken geblazen om ons hotelletje in Siena te ruilen voor de volgende Bed & Breakfast in Tuoro sul Trasimeno. Dat is één van de vele mooie dorpjes op de flanken van de heuvels rond het gigantische Trasimeno-meer. Daarmee belanden we ook voor een tijdje in Umbrië, het “groene hart van Italië”.
Op weg daar naartoe, ging onze rit ook al richting Perugia, één van de belangrijkste steden in dit gebied. Alweer hadden de weergoden behoorlijk veel nattigheid in petto. Een aantal factoren – zondag, namiddag en regen – zorgden ervoor dat ons stadsbezoek nagenoeg beperkt bleef tot een etentje en wat foto’s nemen.
Van daaruit ging het dan naar de ‘Villa Pellegrino’, het levenswerk van een Nederlandse familie, die zowat 4 jaar geleden hun hebben en houden in Delft achterlieten om een nieuw leven te beginnen in Italië.
Na wat zoeken (onze Tom Tom-gidsvrouw kent ook niet àlle landweggetjes), kwamen we uiteindelijk uit aan de achterzijde van het domein, waar we hartelijk begroet werden door Marijke en haar dochter Sandra. Zij begeleidden ons naar ons verblijf achteraan de villa... Meteen viel de enorme rust op, die in en rond dit domein heerst. In de tuin van de Villa Pellegrino wordt de meeste aandacht opgeëist door Dolce & Gabano, het jonge poezenduo (pas 4 maand oud) dat rollebollend door het leven gaat...
Na een korte siësta (héérlijk bed !!) trekken we nog even naar het dorpje beneden op zoek naar een heerlijke pizza, wat ‘dolce della casa’ en een kruikje rode wijn... Méér moest dat echt niet meer zijn...

I.

Geplaatst door Ignace49 2:55 Gearchiveerd in Italië Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 10) Pagina [1] 2 »